جرأت کن بفهمی! · Dare to understand!
متون مقدس، ایمان و دگم در ترازوی خرد و تاریخ.
آیا الزامی وجود دارد که در جامعه‌ای جزم‌اندیش از خداناباوری سخن بگوییم و جان خود را به خطر بیندازیم؟ برای پاسخ، سه نوع خداناباوری — فلسفی، سیاسی و اخلاقی، و علمی — و تفاوت اهداف آنها را بررسی می‌کنم.
از جنگ‌های دینی اروپا تا اصلاحات امان‌الله خان در افغانستان، تاریخ درس‌های تلخی درباره پیامد یکی شدن دین و قدرت دولتی پیشکش می‌کند.
«انسان از بوزینه آمده.» «فقط یک نظریه است.» «همه‌اش تصادف است.» تکامل از پشتیبانی‌شده‌ترین ایده‌های علم است — و از بدفهمیده‌ترین آنها.
دگماتیزم داشتن باورهای محکم نیست؛ امتناع از بررسی آنهاست. ناهماهنگی شناختی و سوگیری تأییدی چگونه ذهن‌ها — و جوامع — را بسته نگه می‌دارند.
متون مقدس به عنوان کلام خدا خوانده می‌شوند. اما اگر آنها را همان‌گونه بخوانیم که هر سند باستانی دیگر را می‌خوانیم — با توجه به تاریخ، نویسنده و تناقض‌ها — چه می‌شود؟
باور به خدایان تقریباً در همه جوامع بشری دیده می‌شود. آیا این دلیل وجود آنهاست، یا گواهی بر اینکه ذهن انسان چگونه کار می‌کند؟ نگاهی به روانشناسی ایمان.
خداباوران می‌گویند بدون خدا منبعی برای اخلاق وجود ندارد. با بررسی معمای ائوتیفرو و چهار دیدگاه درباره سرچشمه اخلاق، نشان می‌دهم که اخلاق نیازمند خدا نیست و خداناباوران می‌توانند اخلاق‌مدار باشند.
چرا بسیاری از احکام اسلام با واقعیت‌های مدرن سازگار نیستند و چگونه سه گرایش بنیادگرا، سنت‌گرا و تجددگرا هرکدام برای حل این بحران پاسخی متفاوت ارائه می‌کنند.